یادداشت؛ دکتر جواد شایان خواه:
شورای اطلاعرسانی؛ صندلیهای خالی و فرصت های از دست رفته
فاخته- تشکیل شورای اطلاعرسانی در سازمان دامپزشکی کشور، در نگاه اول، نویدی بود برای عبور از اطلاعیههای خشک اداری به سمت گفتوگویی حرفهای با جامعه، بهرهبرداران و رسانههاست؛ اما وقتی ترکیب این شورا روشن شد، برای بسیاری از فعالان رسانهای و تحلیلی در بدنه دامپزشکی، یک تلنگر جدی بود: آیا این شورا قرار است واقعاً صدای دامپزشکی را نمایندگی کند، یا فقط یک حلقه اداری دیگر است که از ظرفیتهای واقعی غفلت کرده؟
این تلنگر، نه از سر تقابل یا دلخوری شخصی میآید، بلکه از دلسوزی کسانی که زندگیشان را در متن دامپزشکی گذراندهاند. سالهاست که در رسانههای تخصصی دامپزشکی، نویسندگان و تحلیلگرانی قلم میزنند که هم کارمند ادارات دامپزشکی هستند و هم در خبرگزاریهای معتبر شناخته شدهاند. این افراد، با ترکیب تجربه اداری و رسانهای، برندهایی در اطلاعرسانی و تحلیل دامپزشکی و هم جریان ساز محسوب میشوند؛ کسانی که هم درد سیستم را از نزدیک لمس کردهاند و هم زبان رسانه را بلدند.
با این حال، در انتصابات شورای اطلاعرسانی، نه نامی از این ظرفیتها هست و نه حتی دعوتی در حد مشاور یا عضو مدعو. این غیبت، وقتی با اهداف اعلامی شورا مانند انسجام رسانهای، ارتقای شفافیت، تقویت ارتباط با افکار عمومی و کاهش موازیکاریها مقایسه میشود، یک تناقض جدی ایجاد میکند. وقتی متخصصان واقعی ارتباطات و رسانه در بدنه سازمان، پشت در میمانند، چگونه میتوان انتظار داشت شورا به مطالبهگری مؤثر، تهیه محتوای متعهدانه و تأثیرگذار برسد؟ حتی برخی از این متخصصان سالها در تولید محتوا و مدیریت رسانهای دامپزشکی نقش داشتهاند و حتی ایامی که رسانه های مختلف اکثرا در بایکوت خبری در جنگ ۱۲ روزه یا ایام اعتراضات دی ماه اخیر بودند ولی برخی از همین پایگاه های تحلیلی خبری حاضر خالی از عرصه اطلاع رسانی نبودند و به نحوی که سازمان های داعیه دار سلامت نیز از این افراد پیگیر خبرهای مرتبط در عرصه اطلاع رسانی بودند، که شوربختانه در جمع این شورا دعوت نشدند که از نحوه این انتصابات و عدم بهرهگیری از ظرفیتهای موجود بنده شخصا اظهار شگفتی کردم؛ شگفتیای که صرفاً احساس شخصی نیست، بلکه نشانهای از خلأیی ساختاری است.
مشکل، اشخاص نیستند؛ مدیران محترم شورا، از جمله رئیس و دبیر آن، نیت خیر و تجربه ارزشمندی دارند. مسئله، رویکرد انتخاب است: رویکردی که بیش از حد بر ملاحظات اداری تکیه کرده و تخصص رسانهای را حاشیهای دیده است.
این روش، ریسکهایی جدی به همراه دارد.
اول، اتلاف سرمایه: نادیده گرفتن تجربه هایی که سالها برای سازمان انباشته شده، یعنی دور ریختن گنجینهای از دانش رسانه ای.
دوم، کاهش اثربخشی: شورایی بدون حضور تحلیلگران داخلی، ممکن است اولویتهای واقعی اطلاعرسانی را تشخیص ندهد و به جای گفتوگو، فقط خبر منتشر کند.
سوم، تضعیف روحیه: این اقدام میتواند به نیروهای خلاق سازمان پیام دهد که تلاشهای فرادستیاریشان دیده نمیشود.
و در نهایت، جدایی میان دانش سازمانی و مهارت اطلاعرسانی: بهترین ارتباطات، توسط کسانی ساخته میشود که هم موضوع را عمیق میفهمند و هم فن ارتباط را بلدند دقیقاً همان جایی که این ظرفیتها ایستادهاند.
این گلایه سازمانی، از جنس دلسوزی و دوست داشتن و عرق و دلبستگی به حوزه رسانه ای و اطلاع رسانی در آن سازمان است؛ ما رسانه ای ها،همان کسانی هستیم که در بحرانهای بیماریها، کمبودها و فشارهای اجتماعی، کنار سازمان ایستادهایم و روایت تخصصی دامپزشکی را به گوش جامعه رساندهایم. انتظارمان نه صندلی و عنوان، بلکه استفاده از این سابقه برای پیشرفت سازمان است. واقعیت این است که اطلاعرسانی امروز، در دنیای پر از شایعه و حساسیت عمومی، علم است؛ نیازمند کار تیمی میان متخصصان فنی و ارتباطات است. اگر شورا بیش از حد اداری بماند، ناخواسته به نهادی تبدیل میشود که پیام میدهد اما گوش نمیدهد و در شکاف میان روایت رسمی و برداشت عمومی، بیاعتمادی رشد میکند.
حالا که شورا در مراحل اولیه است و جلساتش هر دو ماه یکبار برگزار میشود، فرصت برای اصلاح هست. پیشنهادهای عملی ما روشن است: بازنگری در ترکیب با افزودن چند عضو یا مشاور از میان مدیران یا هیات تحریریه ها یا نویسندگان و تحلیلگران شناختهشده دامپزشکی در سایه های تخصصی دامپزشکی است ؛ تشکیل یک کمیته مشورتی رسانهای متشکل از فعالان رسانهای دامپزشکی شاغل در ادارات و بخش خصوصی، تا تجربه میدانیشان در مواجهه با بحرانها و افکار عمومی به کمک بیاید.
در پایان، این یادداشت، دعوتی به بازاندیشی است؛ نه برای امروز، بلکه برای آینده دامپزشکی کشور است. سازمانی که به صدای منتقدان دلسوز خود گوش میدهد، ضعیف نمیشود بلکه قویتر از دیروز و هر روز خود میشود. شورای اطلاعرسانی میتواند الگویی تازه باشد، اگر بپذیرد که اطلاعرسانی واقعی بدون حضور رسانهگران واقعی ناقص است. ما امیدواریم مسئولان محترم، این کلمات را نه حمله، بلکه تلنگری صمیمانه ببینند؛ تلنگری برای پر کردن صندلیهای خالی، پیش از آنکه فاصلهها بیشتر شود. در نهایت، همه ما در یک کشتی نشستهایم، و موفقیت سازمان دامپزشکی کشور، موفقیت همگی ماست.انشالله
دسترسی سریع
بخش های مفید
راه های ارتباطی
