یادداشت؛ دکتر رضا افشاریان:
خلاصه خبر: نزدیک به دو ماه بود که دیگر افکارم یارای بیان دغدغههای سازمانیام نمیشد.نه از آن رو که دغدغهای وجود نداشت بلکه شاید بهدلیل گرفتاریهای تازه شاید ملاحظات اداری و شاید هم از سرِ خستگیِ آن حس تلخِ بینتیجهبودنِ گفتن و نوشتن. گاهی انسان به نقطهای میرسد که واژهها در ذهنش صف میکشند اما دل فرمان حرکت نمیدهد. تا اینکه برگزاری مانور نمادین زلزله در شهر مقدس مشهدباحضورفعال شبکه های دامپزشکی همجوار، آن هم با محوریت دامپزشکی دوباره افکارم را به حرکت واداشت گویی خاطرهای قدیمی مسئولیتی فراموششده و ندایی درونی بار دیگر مرا به نوشتن فراخواند. این مانور تنها یک تمرین نبود جرقهای بود برای بازگشت به دغدغههایی که سالهاست در سکوت بار سنگین سلامت جامعه را بر دوش میکشند.