مدتهاست موضوعی ذهن مرا بهشدت درگیر کرده و به یکی از دغدغههای جدی حرفهای من تبدیل شده است.
اگر اخبار، رویدادها، سایتهای خبری، برنامههای تلویزیونی و مصاحبههای مدیران و مسئولان حوزه دامپزشکی را دنبال کنیم، به یک نکته عجیب برمیخوریم: گویی آنچه در مزارع و واحدهای دامپروری کشور اتفاق میافتد، اساساً در این فضای رسانهای جایی ندارد!
امروز سازمان دامپزشکی کشور درگیر تغییرات تشکیلاتی، ادغام دفاتر، تفکیک واحدها و جابهجایی ساختارهای مدیریتی است. البته ممکن است برخی از این تغییرات ضروری باشند؛ اما پرسش اساسی اینجاست: آیا مسئله اصلی دامپزشکی کشور همین تغییرات ساختاری است؟
به اعتقاد من، وقتی برنامهای روشن، عملیاتی و اثربخش برای کنترل بیماریها، ارتقای سطح بهداشتی واحدهای دامپروری و حمایت فنی از تولیدکنندگان وجود نداشته باشد، تغییر و جابهجایی دفاتر و عناوین مدیریتی بهتنهایی نمیتواند دستاوردی واقعی برای دامپزشکی کشور محسوب شود.
نگاهی به رسانههای رسمی و تخصصی دامپزشکی بیندازید. از وضعیت بیماریها در فارمهای کشور چه اخباری منتشر میشود؟ از مشکلات دامداران، تلفات، خسارتهای اقتصادی، ناکارآمدی برخی برنامههای پیشگیری و چالشهای جدی تولیدکنندگان چه میشنویم؟
گاهی سکوت رسانهای بهگونهای است که تصور میکنیم کشور از نظر بیماریهای دامی در شرایطی ایدهآل قرار دارد و تولیدکنندگان نیز هیچ مشکل جدی در مدیریت واحدهای خود ندارند! در حالی که واقعیت میدان چیز دیگری است.
آنچه دامپزشک در فارم مشاهده میکند، آنچه دامدار با تمام وجود لمس میکند و آنچه در نهایت بر قیمت، کیفیت و سلامت محصولات دامی و سفره مردم تأثیر میگذارد، باید در کانون توجه مدیران، مسئولان و رسانههای تخصصی دامپزشکی قرار داشته باشد.
سؤال من این است: چه زمانی قرار است درباره مسائل واقعی این حرفه صحبت کنیم؟ چه زمانی مشکلات تولیدکننده، وضعیت بیماریها و چالشهای بهداشتی واحدهای دامپروری به موضوع اصلی گفتوگوهای تخصصی و رسانهای تبدیل میشود؟
دامپزشکی صرفاً با تغییر چارت سازمانی، ادغام و تفکیک دفاتر و صدور بخشنامه اداره نمیشود. دامپزشکی باید در میدان، در کنار دامدار، در مواجهه با بیماریها و در مسیر صیانت از سلامت جامعه معنا پیدا کند.
واقعاً نمیدانم؛ شاید برداشت من اشتباه باشد، اما احساس میکنم میان آنچه در میدان دامپزشکی کشور میگذرد و آنچه در فضای مدیریتی و رسانهای مطرح میشود، فاصلهای جدی ایجاد شده است.
امروز سکوت رسانهای درباره مسائل اساسی دامپزشکی نگرانکننده است؛ گویی همه منتظریم اتفاقی در عرصه سیاست و روابط بینالملل رخ دهد، جنگی آغاز شود یا صلحی برقرار گردد، اما کمتر کسی درباره مسائل روزمره و حیاتی این حرفه و مشکلات تولید ملی سخن میگوید.
بهراستی چه کسی، چه زمانی و با چه برنامهای قرار است به مشکلات واقعبی دامپزشکی کشور رسیدگی کند؟ الله اعلم.
کامیاب قیصربیگی
دامپزشک
این پایگاه خبری بر اساس مجوز معاونت مطبوعاتی وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی مشغول فعالیت است. این پایگاه خبری تابع قوانین جمهوری اسلامی ایران بوده و هر گونه برداشت از مطالب آن تنها با ذکر منبع مجاز می باشد.