یک شیرجه؛ یک عمر پشیمانی

فاخته- استخرهای ذخیره آب کشاورزی برای شنا ساخته نشده‌اند. این استخرها بخشی از زیرساخت‌های تولید غذا و امنیت غذایی کشور هستند و هدف اصلی آن‌ها ذخیره آب برای آبیاری مزارع، باغ‌ها و تأمین نیازهای کشاورزی است. با این حال، ظاهر آرام و وسوسه‌کننده آب در روزهای گرم تابستان، برخی افراد به‌ویژه نوجوانان را به شنا در این مکان‌ها ترغیب می‌کند؛ غافل از اینکه این استخرها می‌توانند به تله‌هایی مرگبار تبدیل شوند.
بسیاری از استخرهای ذخیره آب با پوشش‌های ژئوممبران یا پلاستیکی ساخته شده‌اند. این پوشش‌ها هنگام ورود به آب بسیار لغزنده هستند و فردی که به داخل استخر سقوط می‌کند یا برای شنا وارد آن می‌شود، در بسیاری از موارد امکان خروج آسان از آب را ندارد. برخلاف استخرهای استاندارد شنا، در این سازه‌ها پله نجات، نجات‌غریق، تجهیزات ایمنی و امکانات امدادی وجود ندارد.
عامل خطرناک دیگر، عمق زیاد آب است. در بسیاری از موارد، عمق استخر بیش از آن چیزی است که از بیرون به نظر می‌رسد. همچنین دمای پایین‌تر آب در لایه‌های زیرین می‌تواند موجب گرفتگی عضلات، کاهش توان حرکتی و در نهایت غرق‌شدگی شود.
نکته مهم دیگر این است که بسیاری از قربانیان حوادث استخرهای کشاورزی شناگران حرفه‌ای نبوده‌اند، بلکه افرادی بوده‌اند که با اعتماد به نفس کاذب یا برای تفریحی کوتاه وارد آب شده‌اند. 
غرق‌شدگی اغلب در سکوت رخ می‌دهد و برخلاف آنچه در فیلم‌ها دیده می‌شود، فرصت فریاد زدن یا درخواست کمک همیشه وجود ندارد.

این موضوع تنها یک مسأله فردی نیست؛ بلکه یک موضوع اجتماعی و خانوادگی است. 
هر حادثه غرق‌شدگی، داغی سنگین بر دل خانواده‌ها، روستاها و جامعه محلی بر جای می‌گذارد. مادری که چشم‌انتظار بازگشت فرزندش است، پدری که سرمایه عمر خود را از دست می‌دهد و روستایی که سال‌ها خاطره تلخ یک حادثه را با خود حمل می‌کند، همگی بخشی از هزینه‌های انسانی این بی‌احتیاطی هستند.
از سوی دیگر، صاحبان استخرهای کشاورزی نیز باید مسئولیت اجتماعی خود را جدی بگیرند. نصب حصار مناسب، تابلوهای هشداردهنده، تجهیزات اولیه نجات و آموزش‌های ایمنی می‌تواند در کاهش حوادث نقش مؤثری داشته باشد. شوراهای اسلامی روستا، دهیاران، مراکز جهاد کشاورزی، مدارس، مساجد و رسانه‌های محلی نیز می‌توانند در آگاه‌سازی عمومی نقش تعیین‌کننده‌ای ایفا کنند.
امروز پیشگیری بسیار کم‌هزینه‌تر از درمان و جبران خسارت است. 
یک تابلوی هشدار، یک حصار ایمنی یا یک تذکر دلسوزانه ممکن است جان انسانی را نجات دهد.
در روزهایی که گرمای تابستان بسیاری را به سوی آب می‌کشاند، باید به یاد داشته باشیم که استخر ذخیره آب کشاورزی، استخر شنا نیست.
 آب این استخرها برای زنده نگه داشتن مزرعه و باغ ذخیره شده است، نه برای تفریح و آب‌تنی.
بیاییم با مسئولیت‌پذیری بیشتر، اجازه ندهیم هیچ خانواده‌ای در فصل گرما، به جای خاطرات شیرین تابستان، سوگوار عزیزی شود که تنها برای چند دقیقه تفریح، وارد استخری شد که هرگز برای شنا ساخته نشده بود.

«تابستان را با خاطره‌های خوش به پایان برسانیم، نه با حسرت‌های همیشگی.»/ 958

علیرضا کیهان‌پور