فاخته- در سالهای اخیر بسیاری از سازمانها، شرکتها، رسانهها و حتی نهادهای دولتی، بخش قابل توجهی از فعالیت اطلاعرسانی خود را از «وبسایت» به سمت «کانالهای پیامرسان» سوق دادهاند.
دلیل این تغییر نیز روشن است؛ مردم بیش از آنکه روزانه به سایتها مراجعه کنند، ساعتهای طولانی را در پیامرسانها و شبکههای اجتماعی سپری میکنند.
با این حال، این موضوع به معنای برتری مطلق کانالها بر سایتها نیست. هر کدام مزایا، محدودیتها و کارکردهای خاص خود را دارند.
چرا کانالها محبوبتر شدهاند؟
۱. دسترسی آسانتر
کاربر برای مشاهده محتوا در کانال معمولاً تنها با یک لمس به اطلاعات دسترسی پیدا میکند، در حالی که مراجعه به سایت مستلزم باز کردن مرورگر، جستجو و طی چند مرحله است.
۲. دریافت فوری اطلاعات
کانالها از قابلیت اعلان (Notification) برخوردارند. به محض انتشار یک خبر یا اطلاعیه، مخاطب آن را مشاهده میکند؛ اما سایتها منتظر مراجعه کاربر میمانند.
۳. هزینه کمتر
راهاندازی و مدیریت یک کانال بسیار ارزانتر از طراحی، نگهداری، امنیت و بهروزرسانی یک وبسایت حرفهای است.
۴. جذب مخاطب بیشتر
مطالعات حوزه ارتباطات دیجیتال نشان میدهد کاربران تمایل بیشتری به مصرف محتوای کوتاه و سریع دارند. کانالها دقیقاً بر همین الگو استوار هستند.
۵. انتشار ویروسی محتوا
یک پیام در کانال میتواند در چند ثانیه به صدها گروه و کانال دیگر فوروارد شود؛ قابلیتی که در سایتها محدودتر است.
معایب کانالها
۱. وابستگی کامل به پلتفرم
مالک کانال مالک واقعی بستر انتشار نیست.
هرگونه محدودیت، فیلترینگ، تغییر سیاستها یا حتی تعطیلی یک پیامرسان میتواند سالها فعالیت را تحت تأثیر قرار دهد.
نمونههای جهانی متعددی از تعطیلی یا افت شدید شبکههای اجتماعی وجود دارد که موجب از دست رفتن بخش بزرگی از مخاطبان شده است.
۲. ضعف در آرشیو اطلاعات
جستجو و بازیابی مطالب قدیمی در کانالها دشوار است.
در مقابل، سایتها میتوانند اطلاعات را سالها بهصورت طبقهبندیشده نگهداری کنند.
۳. اعتبار حقوقی کمتر
در بسیاری از کشورها، وبسایت رسمی سازمانها مرجع قانونی انتشار اطلاعات محسوب میشود، نه کانالهای پیامرسان.
۴. محدودیت در تولید دانش
کانالها برای اخبار کوتاه مناسباند، اما برای انتشار گزارشهای تخصصی، پژوهشها، اسناد، بانکهای اطلاعاتی و دادههای پیچیده کارایی کمتری دارند.
۵. نبود مالکیت واقعی دادهها
اطلاعات کاربران، آمار بازدید و دادههای رفتاری عمدتاً در اختیار شرکت صاحب پلتفرم است.
مزایای سایتها
۱. هویت رسمی و پایدار
سایت در واقع «خانه دیجیتال» یک سازمان است.
تمام برندهای بزرگ جهان از جمله google.com، microsoft.co و apple.com همچنان وبسایت را مهمترین پایگاه رسمی خود میدانند.
۲. اعتبار بیشتر
کاربران معمولاً اطلاعات منتشرشده در سایت رسمی را معتبرتر از مطالب منتشرشده در کانالها تلقی میکنند.
۳. امکان آرشیو دائمی
سایتها قابلیت ذخیرهسازی و طبقهبندی هزاران صفحه محتوا را دارند.
۴. قابلیت جستجو در موتورهای جستجو
مطالب سایت در نتایج جستجوی موتورهایی مانند google.com قابل بازیابی هستند، اما محتوای بسیاری از کانالها چنین مزیتی ندارند.
۵. استقلال بیشتر
مالک سایت کنترل بیشتری بر محتوا، دادهها، امنیت و ساختار انتشار دارد.
معایب سایتها
هزینه طراحی و نگهداری بالاتر
نیاز به دانش فنی بیشتر
جذب مخاطب دشوارتر
وابستگی به بهینهسازی موتورهای جستجو (SEO)
سرعت انتشار و بازنشر کمتر نسبت به کانالها
تحلیل علمی و راهبردی
امروزه در ادبیات ارتباطات دیجیتال، کانالها و شبکههای اجتماعی «رسانههای توزیع محتوا» (Distribution Platforms) و وبسایتها «دارایی دیجیتال» (Digital Asset) محسوب میشوند.
به بیان ساده:
کانال، مغازه است؛ سایت، سند مالکیت.
کانال میتواند مخاطب را جذب کند، اما سایت محل ذخیره دانش، اعتبار سازمانی و سرمایه اطلاعاتی است.
به همین دلیل تقریباً تمام سازمانهای موفق جهان از مدل ترکیبی استفاده میکنند :
سایت = مرجع رسمی اطلاعات
کانال = ابزار انتشار سریع و جذب مخاطب
سخن پایانی
این تصور که «کانالها جای سایتها را گرفتهاند» از نظر علمی و مدیریتی دقیق نیست.
کانالها سریعتر، سهلالوصولتر و مخاطبپسندتر هستند؛ اما سایتها معتبرتر، پایدارتر و راهبردیتر محسوب میشوند.
بنابراین بهترین الگو برای سازمانها، رسانهها و نهادهای دولتی آن است که :
اطلاعات اصلی، اسناد و آرشیو را در سایت منتشر کنند.
کانالها را به ابزار اطلاعرسانی و هدایت مخاطب به سایت تبدیل نمایند.
هیچگاه سرمایه اطلاعاتی خود را فقط بر بستر یک پیامرسان بنا نکنند.
«در جهان ارتباطات برخط امروز ،کانال بدون سایت مانند بلندگو بدون بایگانی است و سایت بدون کانال مانند کتابخانهای است که کسی از وجود آن خبر ندارد.»./948
علیرضا کیهانپور
این پایگاه خبری بر اساس مجوز معاونت مطبوعاتی وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی مشغول فعالیت است. این پایگاه خبری تابع قوانین جمهوری اسلامی ایران بوده و هر گونه برداشت از مطالب آن تنها با ذکر منبع مجاز می باشد.