یادداشت؛ علیرضا کیهان پور:
از استخر تا دانشگاه؛ آینده صنعت میگو را انسانهای آموزشدیده میسازند
فاخته- تجربه موفق دلتای «مکونگ» در ویتنام نمونهای روشن از این تحول است. مسئولان، دانشگاهها و مراکز تحقیقاتی این کشور به این جمعبندی رسیدهاند که فناوری، بدون انسان آموزشدیده، تنها مجموعهای از تجهیزات گرانقیمت خواهد بود. از همین رو، سرمایهگذاری اصلی خود را بر آموزش نیروی انسانی متمرکز کردهاند.
پرورشدهنده امروز دیگر تنها یک تولیدکننده سنتی نیست؛ وی باید تا اندازهای زیستشناس، مدیر، کارشناس تغذیه، متخصص کیفیت آب، تحلیلگر داده و حتی آشنا با هوش مصنوعی باشد. کنترل pH، قلیائیت، اکسیژن محلول، گازهای سمی، مدیریت خوراک، استفاده از پروبیوتیکها، پیشگیری از بیماریها، تحلیل دادههای مزرعه و بهرهگیری از سامانههای هوشمند، همگی به مهارتهایی تبدیل شدهاند که موفقیت یا شکست یک مزرعه را تعیین میکنند.
از سوی دیگر، تغییرات اقلیمی سرعت دگرگونی صنعت آبزیپروری را چند برابر کرده است. افزایش دمای آب، تغییر الگوی بارش، شوری، سیلابها و بیماریهای نوظهور، دیگر با روشهای سنتی قابل مدیریت نیستند. تنها نیروی انسانی آموزشدیده میتواند این تهدیدها را به فرصت تبدیل کند.
نکته ارزشمند در الگوی توسعه ویتنام، پیوند میان دانشگاه، مراکز تحقیقاتی و تولیدکنندگان است. پژوهش تنها در آزمایشگاه باقی نمیماند، بلکه مستقیماً وارد استخرهای پرورش میشود و کشاورز نیز تنها مصرفکننده فناوری نیست، بلکه بخشی از فرآیند یادگیری و نوآوری به شمار میآید.
در کنار آموزش، توجه به تحول دیجیتال نیز جایگاه ویژهای یافته است. استفاده از حسگرهای هوشمند، اینترنت اشیا، سامانههای هشدار بیماری، نرمافزارهای مدیریت مزرعه و هوش مصنوعی، بهرهوری را افزایش داده و هزینههای تولید را کاهش میدهد. اما همه این فناوریها زمانی ارزشمند خواهند بود که کاربران توانایی استفاده صحیح از آنها را داشته باشند.
اقتصاد آینده آبزیپروری، اقتصاد دانشبنیان است
در این اقتصاد، ارزش یک ساعت آموزش تخصصی ممکن است از خرید یک دستگاه گرانقیمت بیشتر باشد. بسیاری از شکستهای تولید نه به دلیل کمبود سرمایه، بلکه به علت کمبود دانش مدیریتی و فنی رخ میدهد.
پیام این تجربه برای همه کشورهای تولیدکننده آبزیان روشن است: اگر قرار است صنعت میگو در بازارهای جهانی رقابت کند، باید همزمان روی 4 ستون اساسی سرمایهگذاری شود: آموزش مستمر، پژوهش کاربردی، انتقال فناوری و توسعه مهارتهای دیجیتال.
در نهایت، آینده صنعت میگو را نه بزرگترین استخرها، نه پیشرفتهترین تجهیزات و نه بیشترین سرمایه مالی رقم خواهند زد؛ بلکه پرورشدهندگانی خواهند ساخت که هر روز دانش خود را بهروز میکنند و علم را به زبان تولید ترجمه میکنند.
در قرن بیستویکم، مهمترین سرمایه هر مزرعه، آب یا زمین نیست؛ انسان آگاه، آموزشدیده و نوآور است./1027
علیرضا کیهانپور
دسترسی سریع
بخش های مفید
راه های ارتباطی
