جهان بدون نوشته‌های ما ادامه می‌یابد؛ اما آیا ما بدون نوشتن ادامه می‌یابیم؟

فاخته- گاهی انسان در نیمه راه زندگی، پشت سر خود را نگاه می‌کند و از خود می‌پرسد: این مسیر از کجا آغاز شد؟
برای من، پاسخ این پرسش نه در اتاق‌های اداری است، نه در رسانه‌ها و نه در صفحات منتشرشده روزنامه‌ها و پایگاه‌های خبری؛ آغاز این مسیر را باید در سال‌های دور کودکی جست‌وجو کرد.
سال‌هایی که هنوز معنای توسعه، امنیت غذایی، کشاورزی، شیلات و اقتصاد را نمی‌دانستم اما به شکلی عجیب و وصف‌ناپذیر به روستا، مزرعه، دام، آب، طبیعت و زندگی عشایری علاقه داشتم.

فاخته‌نیوز: این علاقه از کجا شکل گرفت؟
علیرضا کیهان‌پور: اگر بخواهم صادقانه پاسخ بدهم، نمی‌دانم. تنها می‌توانم بگویم که یک علاقه خدادادی بود.
اما بنده خیلی به «نهاد مردمی جهاد سازندگی خوزستان در زمان دفاع مقدس» مدیونم که در آن  دوران ایثار و پاکدستی جهادگران "قبل از ادغام جهاد سازندگی و کشاورزی در سال ۱۳۷۹" به دیده منت بنده را جذب و با "الگو گرفتن از  رفتارهای اخلاقی و ایثارگرانه جهادگران جهاد سازندگی خوزستان"، این کمترین را پرورش داده و حمایت بی دریغ را برای من وخانواده دونفره ام به منصه ظهور و حضور رساندند و جا دارد از همه آن عزیزان و همکاران پیشین خودم(بازنشستگان ارجمند فعلی)  در استان قهرمان و بنده نواز خوزستان قدردانی نموده و "به ویژه نام و یاد شهدای والامقام جهادسازندگی در دوران دفاع مقدس" را برای همیشه در زندگی، خاطرات ، ذهن و تمامی آن دوران «دوست داشتنی برگشت ناپذیر» همواره گرامی بدارم.   

هنوز هم وقتی به گذشته فکر می‌کنم، به یاد می‌آورم که هرجا نام روستا، کشاورزی، دامداری یا عشایر مطرح می‌شد، نوعی کشش درونی در وجودم شکل می‌گرفت.
برای بسیاری از کودکان، قهرمانان زندگی در ورزشگاه‌ها، سینما یا تلویزیون حضور دارند.
اما من از همان دوران کودکی، شیفته انسان‌هایی بودم که زیر آفتاب کار می‌کردند و نماز و شکرانه نعمات خدادادی به هنگام "اذان و حی علی الصلاه" را در مزارع برپا می داشتند که جلوه انوار مقدس الهی را به عینه احساس و لمس می کردم.
انسان‌هایی که دستانشان بوی خاک می‌داد.
انسان‌هایی که غذای مردم را تولید می‌کردند.
شاید آن روزها نمی‌توانستم این احساس را توضیح بدهم، اما امروز می‌دانم که خداوند محبت تولیدکنندگان غذا را در قلبم قرار داده بود.

فاخته‌نیوز:  آیا از همان دوران به نوشتن نیز علاقه داشتید؟

علیرضا کیهان‌پور: بله! نوشتن برای من همیشه چیزی فراتر از کنار هم قرار دادن واژه‌ها بود.
گاهی احساس می‌کردم حرف‌هایی در درونم وجود دارد که اگر نوشته نشوند، آرام نمی‌گیرند.
اما نکته مهم این بود که موضوع بیشتر نوشته‌هایم نیز به نوعی با مردم، روستا، عشایر، ایلات ، طبیعت و تولید ارتباط پیدا می‌کرد.
سال‌ها بعد فهمیدم که قلم می‌تواند پلی باشد میان کسانی که غذا تولید می‌کنند و کسانی که هر روز بر سر سفره می‌نشینند.

فاخته‌نیوز: شما بارها از واژه «خدمت» استفاده کرده‌اید.

علیرضا کیهان‌پور:زیرا باور دارم بزرگ‌ترین افتخار انسان، خدمت کردن است.
از دوران نوجوانی بارها در خلوت خود دعا می‌کردم که خداوند توفیقی بدهد تا بتوانم در مسیر خدمت به تولیدکنندگان مواد غذایی کشور عزیزم ایران قدمی بردارم.
نه به دنبال مقام بودم و نه عنوان.
آرزوی من این بود که روزی بتوانم صدای کسانی باشم که کمتر دیده می‌شوند.
کشاورزان.
دامداران.
عشایر.
صیادان.
آبزی‌پروران.
باغداران.
و همه کسانی که امنیت غذایی کشور بر تلاش آنان استوار است.
امروز که به گذشته نگاه می‌کنم، احساس می‌کنم خداوند بسیار بیشتر از استحقاق من کمترین لطف کرده است.
اگر قلمی در دست دارم و اگر فرصتی برای نوشتن فراهم شده، همه را لطف الهی می‌دانم.
هیچ موفقیتی را متعلق به خود نمی‌دانم.
همه چیز از اوست و به سوی او بازمی‌گردد.

فاخته‌نیوز: چه چیزی شما را به ادامه این مسیر امیدوار نگه داشته است؟

علیرضا کیهان‌پور: مردم و به‌ویژه تولیدکنندگان غذا.
هر بار که با یک کشاورز گفت‌وگو می‌کنم، امید بیشتری پیدا می‌کنم.
هر بار که از یک مزرعه، دامداری یا مرکز پرورش آبزیان بازدید می‌کنم، درس تازه‌ای می‌آموزم.
این عزیزان با وجود دشواری‌ها همچنان ایستاده‌اند.
همچنان تولید می‌کنند.
همچنان امیدوارند.
و همین امید، به قلم من نیز جان می‌بخشد.
من بارها گفته‌ام که اگر قرار باشد روزی از میان همه عناوین دنیا تنها یک عنوان را انتخاب کنم، ترجیح می‌دهم مرا خدمتگزار کوچک تولیدکنندگان مواد غذایی کشور بنامند.
برای من این بزرگ‌ترین افتخار است.

قلمی برای امنیت غذایی؛ نه برای شهرت

فاخته‌نیوز: شما سال‌ها در حوزه کشاورزی و امنیت غذایی نوشته‌اید. فلسفه این انتخاب چیست؟
علیرضا کیهان‌پور:
زیرا معتقدم امنیت غذایی فقط یک موضوع تخصصی نیست.
امنیت غذایی یعنی آرامش مردم.
یعنی سفره خانواده‌ها.
یعنی سلامت کودکان.
یعنی آینده کشور.
هر دانه گندم، حتی حفر و مرمت قنات های باستانی کشورم توسط مقنی ها برای رسیدن به قطره ای آب از ژرفای زمین، هر قطره شیر، هر ماهی، هر میگو، هر تخم‌مرغ و هر میوه‌ای که به دست مردم می‌رسد، حاصل زنجیره‌ای عظیم از تلاش انسان‌هاست.
اما متأسفانه بسیاری از این تلاش‌ها دیده نمی‌شوند.
من همیشه احساس کرده‌ام که قلم باید در کنار این انسان‌ها باشد.
نه برای تعریف و تمجید اغراق‌آمیز.
بلکه برای روایت حقیقت.

فاخته‌نیوز: شما بارها از عشایر نیز با احترام یاد کرده‌اید.

علیرضا کیهان‌پور: عشایر بخشی از حافظه تاریخی و تولیدی ایران هستند.
هرگاه نام عشایر را می‌شنوم، به یاد استقامت می‌افتم و بنا به فرموده استاد دکتر محمّد بهمن‌بیگی (۲۶ بهمن ۱۲۹۸ – ۱۱ اردیبهشت ۱۳۸۹) که نویسندهٔ ایرانی از ایل قشقایی استان فارس عزیز و بنیان‌گذار آموزش و پرورش عشایری در ایران بود :
که«ایل من ، بخارای من»نام کتاب زیبای پدر فرهنگی عشایر و ایلات ایران در دوران معاصر بود.

به یاد انسان‌هایی که در گرما و سرما، در کوچ و اقامت، همچنان تولید می‌کنند.
شاید بسیاری از مردم تنها محصولات نهایی را ببینند.
اما پشت هر محصول، دنیایی از زحمت وجود دارد.
من همیشه در برابر این تلاش‌ها احساس احترام کرده‌ام.

فاخته‌نیوز:در طول این سال‌ها چه چیزی بیش از همه بر شما تأثیر گذاشته است؟

علیرضا کیهان‌پور: تواضع تولیدکنندگان؛ بارها دیده‌ام که بزرگ‌ترین تولیدکنندگان، ساده‌ترین انسان‌ها هستند.
افرادی که بدون ادعا کار می‌کنند.
بدون هیاهو تولید می‌کنند.
بدون انتظار تشویق، مسئولیت خود را انجام می‌دهند.
از آنان آموخته‌ام که ارزش واقعی انسان به میزان فریاد زدن او نیست؛ به میزان اثرگذاری اوست.

فاخته‌نیوز:آیا نوشتن را نوعی مسئولیت می‌دانید؟

علیرضا کیهان‌پور: بله؛  هر واژه می‌تواند اثر داشته باشد.
به همین دلیل همیشه تلاش کرده‌ام تا حد امکان از امید بنویسم و نه سیاه نمایی
واقعیت‌ها را بنویسم.
ظرفیت‌ها را بنویسم.
فرصت‌ها را بنویسم.
من معتقدم رسانه فقط محل بیان مشکلات نیست.
رسانه باید پنجره‌ای به سوی راه‌حل‌ها نیز باشد.

فاخته‌نیوز: از مخاطبان خود چه آموخته‌اید؟

علیرضا کیهان‌پور: بسیار زیاد؛  مخاطبان تنها خواننده نیستند. آن‌ها معلمان خاموش ما هستند. هر پیام محبت‌آمیز، هر نقد محترمانه و هر پیشنهاد سازنده، درس تازه‌ای برای من بوده است. اگر امروز همچنان می‌نویسم، بخشی از آن به خاطر محبت همین مخاطبان است.
در حقیقت، نویسنده بدون مخاطب معنایی ندارد.
و من خود را مدیون همه کسانی می‌دانم که در این سال‌ها نوشته‌هایم را خوانده‌اند.
گاهی احساس می‌کنم بزرگ‌ترین سرمایه من نه نوشته‌ها، بلکه اعتماد مخاطبان بوده است.
این سرمایه‌ای است که باید با صداقت از آن محافظت کرد.

عشق به مردم، عشق به ایران، عشق به خوبی‌ها

فاخته‌نیوز: اگر بخواهید در پایان این گفت‌وگو، پیام خود را در چند جمله خلاصه کنید، چه خواهید گفت؟

علیرضا کیهان‌پور: نخست اینکه خداوند را بابت همه نعمت‌ها شکر می‌کنم. شکر می‌کنم که از کودکی علاقه به روستا، کشاورزی، دامداری، عشایر و تولید غذا را در قلبم قرار داد.
شکر می‌کنم که اجازه داد بخشی از عمر خود را در مسیر روایت تلاش تولیدکنندگان این سرزمین سپری کنم.
شکر می‌کنم که هنوز قلم می‌تواند برای من وسیله‌ای برای خدمت باشد.
دوم اینکه معتقدم تولیدکنندگان مواد غذایی از شریف‌ترین اقشار جامعه هستند.
آنان نه تنها محصول تولید می‌کنند، بلکه امنیت، آرامش و امید تولید می‌کنند.
هر سفره‌ای که در ایران گسترده می‌شود، ردپایی از تلاش آنان در خود دارد.
سوم اینکه عشق، مهم‌ترین سرمایه زندگی است.
«عشق به خدا.
عشق به مردم.
عشق به ایران.
عشق به کار.
عشق به حقیقت.
و عشق به همه خوبی‌ها.»
من هیچ‌گاه قلم را ابزاری برای برتری‌جویی ندانسته‌ام.
همیشه آن را امانتی از طرف حضرت دوست دانسته‌ام که باید در مسیر خیر و خدمت به کار گرفته شود.
اگر نوشته‌ای ارزشمند بوده است، ارزش آن متعلق به سوژه‌های آن نوشته‌هاست؛ به کشاورزانی که کاشته‌اند، به دامدارانی که پرورش داده‌اند، به صیادانی که دل به دریا زده‌اند، به عشایری که کوچ کرده‌اند و به همه تولیدکنندگانی که بی‌ادعا برای مردم کار کرده‌اند.
و در پایان می‌خواهم از مخاطبان عزیز تشکر کنم.
از همه کسانی که در این سال‌ها با مهربانی همراه بوده‌اند.

از همه کسانی که خوانده‌اند، نقد کرده‌اند، به من آموخته‌اند و آموخته‌اند و آموخته اند.
محبت آنان همواره یکی از بزرگ‌ترین انگیزه‌های ادامه مسیر بوده است.
امروز نیز همان احساس دوران کودکی را دارم.
هنوز وقتی نام روستا را می‌شنوم، قلبم گرم می‌شود.
هنوز وقتی موفقیت یک کشاورز را می‌بینم، خوشحال می‌شوم.
هنوز وقتی خبر پیشرفت یک دامدار، یک آبزی‌پرور یا یک خانواده عشایری را می‌شنوم، احساس افتخار می‌کنم.
«و هنوز همان آرزوی قدیمی را در دل دارم :
اینکه خداوند تا آخرین روز عمر، توفیق خدمت صادقانه به تولیدکنندگان مواد غذایی ایران سرافراز را از من نگیرد.
<< شاید جهان بدون نوشته‌های ما به مسیر خود ادامه دهد.
اما برخی از ما بدون نوشتن، بدون خدمت و بدون عشق به مردم، چیزی از روح خود را گم می‌کنیم.>>.
و من امیدوارم تا زمانی که قلمی در دست دارم، بتوانم خدمتگزار کوچکی برای حقیقت، برای مردم و برای امنیت غذایی ایران عزیز باقی بمانم.»