اصول ۱۷  گانه توسعه پایدار سازمان ملل متحد؛ بخش نخست

فاخته- اصول ۱۷ گانه توسعه پایدار به مجموعه‌ای از اهداف و راهبردها اطلاق می‌شود که توسط سازمان ملل متحد برای دستیابی به آینده‌ای بهتر و پایدارتر برای همه تعریف شده‌اند. 
این اصول در سال ۲۰۱۵ در قالب “دستور کار ۲۰۳۰ برای توسعه پایدار” تصویب شدند و شامل ۱۷ هدف توسعه پایدار (SDGs) هستند که طیف وسیعی از مسائل اجتماعی، اقتصادی و زیست‌محیطی را پوشش می‌دهند.

این ۱۷ هدف عبارتند از:

پایان دادن به فقر: ریشه‌کن کردن هرگونه فقر در همه اشکال و ابعاد آن.

پایان دادن به گرسنگی: پایان دادن به گرسنگی، دستیابی به امنیت غذایی، بهبود تغذیه و ترویج کشاورزی پایدار.

سلامت و رفاه: تضمین زندگی سالم و ترویج رفاه برای همه در تمام سنین.

آموزش با کیفیت: تضمین آموزش با کیفیت، فراگیر و عادلانه و ترویج فرصت‌های یادگیری مادام‌العمر برای همه.

برابری جنسیتی: دستیابی به برابری جنسیتی و توانمندسازی همه زنان و دختران.

آب سالم و بهداشت: دسترس‌پذیری و مدیریت پایدار آب و بهداشت برای همه.

انرژی پاک و مقرون به صرفه: تضمین دسترسی همگانی به انرژی مدرن، مقرون به صرفه، قابل اعتماد و پایدار.

کار شایسته و رشد اقتصادی: ترویج رشد اقتصادی پایدار، فراگیر و پایدار، اشتغال کامل و مولد و کار شایسته برای همه.

صنعت، نوآوری و زیرساخت: ایجاد زیرساخت‌های تاب‌آور، ترویج صنعتی‌سازی فراگیر و پایدار و تشویق نوآوری.

کاهش نابرابری‌ها: کاهش نابرابری در درون و بین کشورها.

شهرها و جوامع پایدار: ایجاد شهرها و سکونتگاه‌های انسانی فراگیر، ایمن، تاب‌آور و پایدار.

تولید و مصرف مسئولانه: تضمین الگوهای مصرف و تولید پایدار.

اقدام اقلیمی: انجام اقدامات فوری برای مبارزه با تغییرات اقلیمی و اثرات آن.

حفاظت از حیات دریایی: حفاظت و استفاده پایدار از اقیانوس‌ها، دریاها و منابع دریایی برای توسعه پایدار.

حفاظت از حیات زمینی: حفاظت، احیا و ترویج استفاده پایدار از اکوسیستم‌های زمینی، مدیریت پایدار جنگل‌ها، مبارزه با بیابان‌زایی، توقف و معکوس کردن تخریب زمین و توقف از دست دادن تنوع زیستی.

صلح، عدالت و نهادهای قوی: ترویج جوامع صلح‌آمیز و فراگیر برای توسعه پایدار، فراهم کردن دسترسی به عدالت برای همه و ایجاد نهادهای مؤثر، پاسخگو و فراگیر در تمام سطوح.

تقویت ابزارها و احیای مشارکت جهانی برای توسعه پایدار: تقویت ابزارهای اجرایی و احیای مشارکت جهانی برای توسعه پایدار.

این اصول به عنوان یک نقشه راه جهانی برای هدایت کشورها، سازمان‌ها و افراد به سمت آینده‌ای پایدار عمل می‌کنند.

یکی از این اصول ۱۷ گانه در خصوص صنعت صید، ماهیگیری و آکواکالچر است که در ادامه مورد "بحث جهانی"  قرار می گیرد :

صنعت شیلات و آبزیان 

شیلات و آبزیان به طور مستقیم با هدف ۱۴ توسعه پایدار: 
حفاظت از حیات دریایی و همچنین هدف ۲ توسعه پایدار: 
پایان دادن به گرسنگی مرتبط هستند.

بیایید این ارتباط را بیشتر بررسی کنیم:

۱. هدف 1: حفاظت از حیات دریایی

حفاظت و استفاده پایدار: این هدف بر لزوم حفاظت از اقیانوس‌ها، دریاها و منابع دریایی برای توسعه پایدار تأکید دارد. شیلات و آبزی‌پروری پایدار نقش کلیدی در این زمینه ایفا می‌کنند. این به معنای:

مدیریت صید: جلوگیری از صید بیش از حد (overfishing) و اطمینان از اینکه ذخایر ماهی به اندازه‌ای باقی می‌مانند که بتوانند خود را بازسازی کنند. این شامل تعیین سهمیه‌های صید، ممنوعیت‌های فصلی و استفاده از روش‌های صید انتخابی است.

کاهش آلودگی: کاهش ورود مواد مضر به آب‌ها (مانند پلاستیک، مواد شیمیایی و فاضلاب) که به سلامت آبزیان و اکوسیستم‌های دریایی آسیب می‌رساند.

حفاظت از زیستگاه‌ها: حفاظت از زیستگاه‌های مهم آبزیان مانند صخره‌های مرجانی، جنگل‌های حرا و مناطق تخم‌ریزی.

مقابله با صید غیرقانونی، گزارش‌نشده و بدون ضابطه (IUU):
 این نوع صید ضربه شدیدی به ذخایر ماهی و اقتصاد جوامع ساحلی وارد می‌کند.

توسعه اقتصادی پایدار:
 شیلات و آبزی‌پروری می‌توانند منبع مهمی برای درآمد و اشتغال در بسیاری از جوامع ساحلی باشند. با اجرای شیوه‌های پایدار، می‌توان اطمینان حاصل کرد که این منابع برای نسل‌های آینده نیز باقی خواهند ماند.

 هدف ۲: پایان دادن به گرسنگی

امنیت غذایی: ماهی و سایر محصولات دریایی منبع مهمی از پروتئین، مواد معدنی و ویتامین‌ها برای میلیون‌ها نفر در سراسر جهان هستند. توسعه پایدار شیلات و آبزی‌پروری می‌تواند به بهبود بخشی از امنیت غذایی و تغذیه کمک کند.

بهبود تغذیه: 
به ویژه در مناطقی که دسترسی به منابع پروتئینی دیگر محدود است، ماهی می‌تواند نقش حیاتی در تأمین نیازهای غذایی ایفا کند.

کشاورزی پایدار با آکواکالچر (آبزی‌پروری)
آبزی‌پروری پایدار می‌تواند راهی برای تولید غذا با کمترین تأثیر بر محیط زیست باشد، به شرطی که به درستی مدیریت شود (مثلاً با مدیریت صحیح خوراک، فاضلاب و بیماری‌ها).

چالش‌ها و راهکارها :

چالش ها : صید بی‌رویه، تخریب زیستگاه‌ها، آلودگی دریاها، و تغییرات اقلیمی (که بر دمای آب، اسیدیته اقیانوس‌ها و الگوهای مهاجرت گونه‌ها تأثیر می‌گذارد) تهدیدهای جدی برای پایداری شیلات و آبزیان هستند.

راهکارها :

اجرای قوانین و مقررات بین‌المللی و ملی برای مدیریت شیلات.

سرمایه‌گذاری در تحقیقات برای درک بهتر اکوسیستم‌های دریایی و ذخایر ماهی.

ترویج و حمایت از آبزی‌پروری پایدار.

افزایش آگاهی عمومی در مورد اهمیت مصرف پایدار محصولات دریایی.

همکاری‌های بین‌المللی برای مدیریت منابع مشترک دریایی.

«به طور خلاصه، حفظ سلامت اقیانوس‌ها و مدیریت پایدار منابع شیلاتی و آبزیان برای تأمین غذای سالم برای جمعیت رو به رشد جهان و همچنین حفظ تنوع زیستی دریاها ضروری است.»/918
ادامه دارد...

علیرضا کیهان‌پور