چراغی که دوباره روشن شد!

فاخته- سازمان دامپزشکی کشور، سازمانی است که بسیاری از تلاش‌هایش در سکوت اتفاق می‌افتد. مردان و زنانی که شاید کمتر دیده شوند، اما هر روز در گوشه‌گوشه این سرزمین، از دورترین روستاها تا مرزها، بنادر، کشتارگاه‌ها، مراکز تولید و آزمایشگاه‌ها، پاسداران بی‌ادعای سلامت جامعه‌اند.

آنان پیش از آنکه بیماری به خانه‌های مردم برسد، در برابرش می‌ایستند؛ پیش از آنکه تهدیدی امنیت غذایی کشور را نشانه بگیرد، برای مهارش تلاش می‌کنند و پیش از آنکه سلامت فرآورده‌های خام دامی به دغدغه‌ای عمومی تبدیل شود، شبانه‌روز بر زنجیره تولید و عرضه نظارت دارند.

دامپزشکی شاید کمتر دیده شود، اما هر روز در زندگی مردم حضور دارد؛ در سلامت غذایی که بر سفره‌ها می‌نشیند، در دام‌هایی که سرمایه تولیدکنندگان این سرزمین‌اند، در پیشگیری از بیماری‌های مشترک میان انسان و حیوان و در آرامشی که حاصل هزاران ساعت تلاش خاموش نیروهایی است که رسالت خود را نه در دیده شدن، بلکه در خدمت کردن یافته‌اند.

اما هر مجموعه بزرگی، گاهی بیش از امکانات و تجهیزات، به یک چیز نیاز دارد؛ امید.

امیدی که بتواند خستگی سال‌ها را کم‌رنگ کند، انگیزه را به بدنه‌ای پرتلاش بازگرداند و این باور را زنده کند که هنوز می‌توان آینده‌ای روشن‌تر ساخت.

در چنین روزهایی، انتصاب وحید صالحی به عنوان معاون وزیر جهاد کشاورزی و رئیس سازمان دامپزشکی کشور، برای بسیاری از اعضای خانواده بزرگ دامپزشکی تنها یک تغییر مدیریتی نبود؛ گویی چراغی که مدتی نورش کم‌جان شده بود، بار دیگر جرقه‌ای تازه گرفت.

چراغی که هنوز برای روشنایی کامل راهی در پیش دارد، اما شعله گرفتن دوباره آن، خود نشانه‌ای از امید است.

صالحی برای بدنه سازمان دامپزشکی کشور چهره‌ای ناآشنا نیست او از دل همین مجموعه آمده، در بخش‌های مختلف آن تجربه اندوخته و سال‌هایی از عمر مدیریتی خود را در کنار همین خانواده بزرگ سپری کرده است و همین شناخت از درون سازمان، از ظرفیت‌ها و توانمندی‌ها، از مشکلات و دغدغه‌ها و از آرزوهای کارکنانی که سال‌ها برای اعتلای دامپزشکی تلاش کرده‌اند، شاید مهم‌ترین سرمایه او در آغاز این مسیر باشد.

اما شاید آنچه بیش از هر چیز می‌تواند میان یک مدیر و بدنه یک سازمان پیوندی عمیق ایجاد کند، نگاه او به انسان‌هایی است که در کنار او ایستاده‌اند. صالحی از آن دسته مدیرانی است که خود را صرفاً «رئیس» نمی‌بیند؛ سازمان را خانه خود می‌داند و همکارانش را نه صرفاً نیروهای اداری و زیرمجموعه، بلکه اعضای یک خانواده بزرگ؛ برادران و خواهرانی که هر یک بخشی از بار سنگین این خانه را بر دوش می‌کشند.

شاید همین نگاه انسانی، همان چیزی باشد که یک سازمان بزرگ بیش از هر زمان دیگری به آن نیاز دارد؛ اینکه فاصله میان مدیر و همکار، تنها در شرح وظایف باقی بماند و در دل‌ها دیواری میان آنان شکل نگیرد. مدیری که خود را در کنار کارکنان ببیند، بهتر می‌تواند صدای آنان را بشنود؛ دغدغه‌هایشان را درک کند و شادی و نگرانی‌شان را بخشی از مسئولیت خود بداند.

امروز بیش از هر زمان دیگری، یک سازمان بزرگ و تخصصی نیازمند مدیری است که صدای بدنه خود را بشنود؛ مدیری که میان اتاق‌های تصمیم‌گیری و میدان‌های خدمت فاصله‌ای نبیند، رنج همکارانی را که در شرایط دشوار در دورترین نقاط کشور مشغول خدمت‌اند، درک کند و باور داشته باشد که بزرگ‌ترین سرمایه هر سازمان، انسان‌هایی هستند که برای آن دل می‌سوزانند.

کشور امروز شرایط آسانی را پشت سر نمی‌گذارد. محدودیت‌ها فراوان‌اند، دغدغه‌ها کم نیستند و تهدیدهای حوزه سلامت و امنیت غذایی هر روز پیچیده‌تر می‌شوند و در چنین شرایطی، سازمان دامپزشکی کشور بیش از گذشته در خط مقدم قرار دارد؛ خط مقدمی که از سلامت دام آغاز می‌شود و به سلامت انسان و امنیت غذایی جامعه می‌رسد.

این سازمان، سدی مهم در برابر بیماری‌های دامی و بیماری‌های مشترک میان انسان و حیوان است؛ سدی که اگر استوار بماند، بخش بزرگی از سلامت جامعه در امنیت خواهد بود. همچنین مسئولیت سنگین نظارت بر سلامت فرآورده‌های خام دامی، وظیفه‌ای نیست که بتوان آن را تنها یک مأموریت اداری دانست؛ این مسئولیت، مستقیماً با جان و سلامت مردم پیوند خورده است.

شاید به همین دلیل است که امروز چشم‌های بسیاری در خانواده دامپزشکی به آینده دوخته شده است.

چشم‌هایی که سال‌ها تلاش کرده‌اند و گاه کمتر دیده شده‌اند.

چشم‌هایی که در سخت‌ترین شرایط، میدان خدمت را ترک نکرده‌اند.

چشم‌هایی که هنوز باور دارند دامپزشکی می‌تواند جایگاهی درخور ظرفیت‌های علمی، تخصصی و حاکمیتی خود داشته باشد.

و امروز، این چشم‌ها امیدوارتر از گذشته
شانه سازان. روابط عمومی خوزستان: به مدیری نگاه می‌کنند که جوان است، اما تجربه دارد؛ از بدنه سازمان برخاسته،و نگاهش فراتر از دیوارهای سازمان است؛ گذشته را می‌شناسد، و مأموریتش ساختن آینده است.

جوانی در مدیریت، اگر با تجربه، شناخت و جسارت همراه شود، می‌تواند فرصتی تازه برای یک مجموعه باشد، می‌تواند انرژی را به جریان بیندازد، فاصله‌ها را کمتر کند و به نیروهای جوان‌تر این پیام را بدهد که در این سازمان هنوز می‌توان رشد کرد، اثرگذار بود و برای آینده رؤیا داشت.

امروز شاید بیش از هر چیز، سازمان دامپزشکی کشور به همین باور نیاز دارد؛ باور به توانستن.

باور به اینکه ظرفیت‌های فراوان این سازمان می‌تواند بیش از گذشته دیده و به کار گرفته شود.

باور به اینکه صدای کارشناسان و نیروهای میدان شنیده می‌شود.

باور به اینکه تلاش‌های شبانه‌روزی خانواده دامپزشکی تنها در گزارش‌ها و آمارها خلاصه نخواهد شد.

و باور به اینکه آینده، می‌تواند از امروز روشن‌تر باشد.

انتصاب وحید صالحی شاید آغاز یک فصل تازه باشد؛ فصلی که موفقیت آن نه تنها به تصمیم‌های مدیریتی، بلکه به همدلی همه اعضای خانواده بزرگ دامپزشکی وابسته است.

راه پیش رو، بی‌تردید آسان نیست. مشکلات یک‌شبه حل نخواهند شد و چراغی که سال‌ها کم‌سو بوده، با یک اتفاق ناگهان به روشنایی کامل نمی‌رسد. اما گاهی برای آغاز یک مسیر تازه، تنها کافی است کسی شعله امید را دوباره زنده کند.

امروز، در دل مجموعه‌ای بزرگ که با تمام توان برای سلامت جامعه، پیشگیری از بیماری‌ها، حفظ سرمایه‌های دامی کشور و تأمین سلامت فرآورده‌های خام دامی تلاش می‌کند، بار دیگر روزنه‌ای از امید گشوده شده است.

شاید این همان چراغی باشد که مدتی نورش کم‌سو شده بود؛ چراغی که اکنون با انتخاب مدیری جوان و برخاسته از دل همین سازمان، آرام‌آرام رو به روشنایی می‌رود.

و چه زیباست اگر این بار، این چراغ تنها در اتاق یک مدیر روشن نماند؛ اگر نورش به دورترین اتاق‌های ادارات دامپزشکی، به آزمایشگاه‌ها، کشتارگاه‌ها، مرزها، روستاها و میدان‌هایی برسد که هزاران نفر، بی‌ادعا و شبانه‌روز، برای سلامت مردم این سرزمین تلاش می‌کنند.

چراغی که اگر با تدبیر روشن بماند، با همدلی پرنورتر شود و با اعتماد به سرمایه انسانی شعله‌ور بماند، می‌تواند نویدبخش فردایی روشن‌تر باشد.

فردایی که در آن، خانواده بزرگ دامپزشکی بار دیگر با امید بیشتری به آینده نگاه کند؛ آینده‌ای که شاید از همین امروز آغاز شده باشد.

یک چراغ، دوباره روشن شده است؛ و حالا چشم‌های بسیاری منتظرند تا ببینند این نور، چگونه راه آینده را روشن خواهد کرد..

حسین شانه سازان

کارشناس سازمان دامپزشکی کشور